Çileye doğru yolculuk gercek yücelik
Rab Yeruşalim’e doğru ilerlemektedir ve kutsal şehre doğru bakıyor. Öğrenciler hayret içindedir. Rab’bin şehadetinin yerine, çok acı çekeceği o şehre böylesine korkusuz ve kararlı bir şekilde ilerlediğini görünce şaşkınlıkla bakarlar. O’nun çarmıh ölümünden kaçınmadığını, aksine dünyanın kurtuluşu için ona doğru yöneldiğini görürler. Bir an gelir ki Rab, Yeruşalim’de başına gelecekleri onlara özel olarak anlatır. Onlar korkarlar. Başkahinlere teslim edileceğini, ölüme cezasına çarptırılacağını, Romalılara teslim edileceğini, onların da O’nu alaya alacaklarını, kamçılayacaklarını ve öldüreceklerini… ama üçüncü gün dirileceğini de söyler.
Fakat öğrenciler Rab’bin sözlerini tam olarak kavrayamazlar. O onlara çileden bahsederken, onlar başka bir dünyada yaşamakta, şan kazanma peşinde koşmaktadır. Hatta içlerinden ikisi, Yakup ile Yuhanna, Rab’be yaklaşarak ondan şeref ve makam isterler. O’nun krallık tahtında sağında ve solunda oturmayı talep ederler. Bunu duyan diğer on öğrenci öfkelenir. Neden? Acaba iki öğrencinin bu hırsının ne kadar tehlikeli olduğunu mu fark etmişlerdir?
Elbette hayır. Onlar da aynı şekilde hırslı bir biçimde, şeref ve makam isterler ve kendilerini geri planda bırakılmış hissederler. Bu sapmaları aslında anlaşılabilir çünkü henüz Kutsal Ruh’un lütfunu almamışlardır. Bu yüzden yalnızca boş hırs ve dünyevi beklentilerle değil, aynı zamanda kıskançlık ve rekabet ruhuyla da doludurlar. Rab’bin üç yıl boyunca sözleriyle ve yaşamıyla öğrettiği alçakgönüllülüğü ne kadar az anlamışlardı! Aşağılayıcı bir şehadet yaşayacağını düşünmek bile istemiyorlardı. Zihinleri hep sonrasına, yani görkemli yaşama gidiyordu. Ama Rab büyük bir sabırla onların bu hırsını karşılar ve sevgiyle onların dünyevi arzularını ortaya koyar.
Rab yüceliği inkar etmez fakat onun gerçek anlamını öğretir. Yücelmek isteyen önce alçalmalı, aziz olmalı ve kendini feda etmelidir. Böylece hepimize şunu öğretir. Gerçek yüceliğe giden yol, alçakgönüllülüğün, kutsallığın ve fedakarlığın yokuşlu yollarından geçer. İşte bu gerçek, Rab’bin ve Kilise azizlerinin yüceliğidir. Bu, ebedi ve gerçek bir yüceliktir. Çünkü bu, insanlardan gelen bir ödül değil, Tanrı’nın bir armağanıdır. Bu yüzden de sonsuz bir değere sahiptir.
Bu nedenle bütün imanlılar, Rab’bin ve azizlerin örneğini izleyerek hayat yolunda gerçek yüceliğe yönelmiş olarak yürümelidir. Ruhumuz boş ve değersiz şeylere bağlanmamalı, dünyevi şeref ve makamların peşinde koşmamalı, aksine gerçek yüceliğe yani görev, alçakgönüllülük ve fedakarlık içinde yaşayanlara verilecek olan ebedi yüceliğe yönelmelidir.
HİZMET KRALLIĞI
Öğrencilerin bu yanlış dünyevi yücelik arayışı, Rab’be kendi Krallığı’nın ne olduğunu açıklama fırsatı verdi. O’nun Krallığı ruhsaldır. Bu yüzden, orada güç, hakimiyet ve üstünlük anlayışına yer yoktur. “Aranızda,” der Rab, “dünyevi insanların yaptığı gibi davranmayın. Aranızda büyük olmak isteyen, sizin hizmetkarınız olsun. Birinci olmak isteyen ise herkesin hizmetkarı, herkesin kölesi olsun.”
Zaten Rab da tam olarak bunu yapmıştır. İnsan olmak için gelmiştir ama kendisine hizmet edilsin diye değil, bize hizmet etmek için. Hizmet etmek için kul suretini almıştır. Kullarına hizmet eden bir kul olmuştur. İnsan olmuştur ki en yüce hizmeti sunsun. Günahın kölesi olan bizleri kurtarmak için hayatını versin.
İşte bu yüzden Tanrı’nın Krallığı, hâkimiyetin değil, hizmetin krallığıdır. Bunu hepimiz, Kilise’nin bütün üyeleri, çok iyi anlamalıyız. Sahip olduğumuz konumdan dolayı başkaları üzerinde üstünlük kurma hakkımız yoktur. Aksine başkalarına hizmet etmekle yükümlüyüz. Kulların kulu olmalı, kardeşlerimize sevgiyle en alçakgönüllü hizmetleri bile sunmaya hazır olmalıyız. Böylece birbirimizi inşa edeceğiz. Kilise’de büyük olanlar makam sahipleri değil, alçakgönüllü olanlardır. Sevinçle küçük hizmetleri üstlenenler, başkalarının iyiliği için geri planda kalmayı kabul edenlerdir. İşte Tanrı’nın onurlandırdığı bazen bu dünyada, ama her zaman ebedi yücelikte yücelteceği kişiler bunlardır.
