23 Ocak Çilekâr Aziz Salamanes
Mısralar:
Yerde sürünen ve çağın içine gömülen bedeninle,
Ey Salamanes, sözlerin ve eylemlerin yücelik kazandı
Suriye’deki Kiros Episkoposu Teodoret kaleminden
Aziz Salamanes’in harikulade yaşamını geleceğe aktarmayıp unutulmaya terk ederek erdeme haksızlık etmiş olacağımı düşündüğüm için, özet hâlinde anlatmaya karar verdim. Fırat Nehri’nin batısında, kıyıya oldukça yakın bir konumda Kapersana adında bir köy bulunmaktadır. Bu köyde dünyaya gelen Salamanes, sessiz sakin bir hayat sürmek adına inzivaya çekildi. Nehrin karşı kıyısındaki köyde küçük bir kulübe buldu ve kendisini burada kapattı. Kulübenin ne bir kapısı ne de bir penceresi vardı. Yılda bir kez, yere yakın bir deliği kazarak ihtiyacı olan yiyeceği alır ve kimseyle konuşmazdı. Bu hayat tarzını kısa bir süre değil, oldukça uzun bir zaman boyunca sürdürdü.
Köyün bağlı olduğu şehrin episkoposu, Salamanes’in erdemli hayatını öğrenince onu rahiplik mertebesine yükseltmek istedi. Kulübenin olduğu zeminin bir kısmını kazıp içeri girdi, elini Salamanes’in başına koyarak dua etti ve rahiplik lütfunun ne anlama geldiğini uzun uzun anlattı. Salamanes’in ağzından tek bir kelime dahi çıkmadı. Episkopos, deliğin yeniden örtülmesini emrederek oradan ayrıldı.
Bir başka zaman, Salamanes’in doğduğu köyün sakinleri gece vakti nehri geçerek kulübesine ulaştılar ve kazarak onu dışarı çıkardılar. Salamanes, ne direndi ne de bu duruma bir itirazda bulundu. Onu kendi köylerine götürerek benzer bir kulübe yaptılar ve tekrar buraya kapattılar. Salamanes, önceden olduğu gibi sessizliğini korudu ve kimseyle konuşmadı. Ancak birkaç gün sonra, karşı kıyıdaki köy sakinleri de gece vakti gelip kazarak onu tekrar kendi köylerine götürdüler. Salamanes, ne burada kalmak ne de geri dönmek için mücadele etti. Bu şekilde, kendisini tamamen dünyadan kopardı ve Resul Pavlus’un şu sözlerini haklı bir şekilde söyleyebilecek hale geldi: “Mesih ile beraber haça gerildim; ve artık ben yaşamıyorum, fakat Mesih bende yaşıyor; ve şimdi bedende yaşadığım hayatı, beni seven ve benim uğruma kendisini teslim eden Allahın Oğluna olan imanla yaşıyorum. Allahın inayetini hükümsüz bırakmıyorum; çünkü eğer salâh şeriat vasıtası ile ise, o halde Mesih boş yere ölmüştür.” (Galatyalılar 2:20-21) Bu adam işte böyleydi; bu ayrıntılar, onun hayatının bütün amacını göstermeye yeterlidir. Bundan ders çıkarıp lütuf bulduktan sonra diğerlerinin hikâyesini anlatmaya geçeceğim.
